امروز كه فرصتي دست داد و اول صبح در معيت دوست روشنفكرمان Pulp Fiction رو سه باره بيني كرديم و بعد از ظهر هم جلد دوم بيل را بكش رو توي سالن كوچك حوزه هنري ديدم دقيقاً تونستم ظرافتهاي كارگرداني و به ويژه فيلمنامه نويسي اين فيلمها رو با هم مقايسه كنم و حالا ميتونم با تاكيد فراوان بگم هر چند تماشاي صحنه له شدن تخم چشم يك نفر زير پاي مبارزش (مخصوصاً اينكه كمي هم از اين نايع لزج از فاصله بين انگشت هاي پا بيرون بزند) واقعاً لذتي وصف ناشدني رو در وجودم بر انگيخت و هر چند دلقك بازيهاي تارانتينو بازيهاي كيل بيل پايان ناپذير به نظر ميرسند ولي مطمئن باشيد تا هميشه تاريخ Pulp Fiction يه چيز ديگه هست و خواهد بود.